Moja sąsiadka jest w wieku 70 plus, sprowadziła się do naszego domu po śmierci męża, bo uznała, że nie potrzebuje mieszkać sama w tamtym domu.
Jestem ostrożna w zawieraniu znajomości, szczególnie kiedy sama ciągle żyję w pośpiechu, a spotykam się z dużą chęcią komunikacji. Ale z czasem po kilku spontanicznych rozmowach, kiedy okazało się, że zgadza się i poczucie humoru i życzliwość, doszło jednak do pogłębienia naszej znajomości. Margaret z lekkością wzięła na siebie obowiązek zajmowania się kotem podczas moich wyjazdów, bo Mozart już ma swoje lata i te wielogodzinne przejazdy do Warszawy były dla niej już zbyt obciążające. A nawet wyjazd czasem na nocleg do córki przestał być problemem, bo Margaret jest z natury życzliwa i pomocna.
O jej smartfonie, i że ma dostać jakiś używany od brata jednego czy drugiego, słyszałam właściwie od paru lat. Ale jak to w życiu bywa, nikt nie zajął się tematem na poważnie. Własnych dzieci nie ma, bo pewnie dawno jakiś syn czy wnuk by wszystko załatwił. W każdym razie ja namówiłam moją mamę jakieś 10 lat temu i teraz nie wyobraża sobie życia bez tego urządzenia 🙂
Zatem jak tylko uporządkowałam ostatnio trochę swoje sprawy, zaproponowałam jej, że pomogę jej ze smartfonem.
Z grubsza wytłumaczyłam też, że jeśli już ma zmienić telefon z zupełnie prostego, który jej brat wyśmiewał jako technologię z epoki kamienia łupanego, to ma to sens tylko w połączeniu z internetem w domu i z danymi mobilnymi, chociaż najmniejszy pakiet. Z taką wiedzą zostawiłam ją po naszej pierwszej rozmowie, widziałam, że jej się trochę przepaliły bezpieczniki, więc w zasadzie myślałam, że z tego planu wyjdą nici. A jednak Margaret podjęła wyzwanie, bo stwierdziła, że jak teraz nie zacznie, to za kilka lat może być jeszcze trudniej.
Widząc chęci, zabrałam się do szukania najlepszych rozwiązań. Kumpel wyszukał niedrogi model, ale w MediaMarkcie polecili nam niewiele droższy, za to najnowszy model, w promocji, REDMI 17. Od tego zaczęłyśmy zakupy.
REDMI 17, nówka sztuka
Do telefonu dodają teraz już tylko kabel, a ładowarkę pan w markecie dobrał nam z niewłaściwym wejściem (USB zamiast USBC), musiałyśmy więc jechać jeszcze raz i ją oddać, a ja od razu zamówiłam na amazonie odpowiednią ładowarkę i etui ze smyczą, żeby miała chęć zabierać ten telefon ze sobą na spacery z psem, bo starego mimo mniejszych rozmiarów nie zabierała, bo nie lubi brać ze sobą torby.
Do smartfona w pakiecie dostanie mój stary komputer.
Stary DELL i monitor
Komputer, który u mnie się kurzy od dwóch lat, a po niewielkim doposażeniu u niej może jeszcze popracować, bo myszek ci u nas dostatek, klawiaturę i monitor też wygrzebałam, a oczyszczenie i doposażenie starego Della wziął na siebie mój kumpel z kursu, któremu ta robota w rękach się pali. Nico oczyścił wnętrze kompa, wymienił stary dysk HDD na SSD (praca idzie na nim zdecydowanie szybciej i ciszej), a teraz czekamy na zamówiony nieco nowocześniejszy procesor (i3 na i5 trzeciej generacji).
Po wyczyszczeniu od środka też już wygląda o wiele lepiej.
Stary Dell od środka
Dokupiliśmy też legalny Office 2024, a system Win10 też jest legalny, z mojego starego kompa, który też poszedł do przeróbki. Chodzi o to, żeby wszystko było na legalu.
Wczoraj byłyśmy podpisać umowę na internet, telefon i tv, z różnymi promocjami, żeby ostatecznie wyszło jak najmniej na starcie. Trzeba będzie tylko pamiętać, żeby pojechać w maju zmienić umowę na niższy pakiet, bo inaczej włączy się droższy, którego ona wcale nie potrzebuje.
Dziś Margaret już sama pojechała wypowiedzieć starą umowę na telefon i przenieść numer (osobiście było to o wiele mniej skomplikowane niż przez telefon).
Musiałam jej też założyć e-maila, bo nigdy czegoś takiego nie używała. Jeszcze go dziś aktywuję, bo dopiero od wczoraj mam kartę od nowej sieci, stara była z tych wielkich kart, gdzie nie dało się wyłamać karty micro.
Jesteśmy więc na etapie, że do końca przyszłego tygodnia będzie działał komputer i będziemy się uczyć :), czyli ja poprowadzę takie podstawowe szkolenie z obsługi komputera i we smartfona.
To projekt non-profit, ale za to z maksymalną satysfakcją :). Moja sąsiadka, teraz już przyjaciółka, przez całe życie pracowała i pomagała tylu ludziom, czas na to, żeby teraz i jej ktoś pomógł. A że nadal jestem na etapie poszukiwań, to akurat mam nieco więcej czasu na zajęcie się tym projektem.
Mamie udało mi się przekazać to, co najważniejsze o smartfonach i mediach społecznościowych, chociaż z komputerem nigdy na dobre się nie polubiła.
Jestem więc też pewna, że i tu będzie sukces, nawet jeśli trzeba będzie trochę poczekać. 🙂 Każdy w końcu potrzebuje czasu na naukę.
No to lecę doczyścić starą klawiaturę! Wprawdzie nie działa jeden przycisk < lub >, ale dopki moja przyjacika nie zamierza programować, jest jej to najmniej potrzebne 🙂
Klawiatura do czyszczenia
O, super sprawa, po pierwsze twoja pomoc to cos wspaniałego, nie każdy byłby tak życzliwy i pomocny, po drugie jej odwaga, bo w pewnym wieku wiele nowości budzi lęk lub sprzeciw. Trzymam kciuki, by sąsiadka opanowała wszystko w mig i miała jeszcze z tego frajdę.
Iwonko, jesteś WIELKA!
Jotka, dziękuję, aż się zarumieniłam 🙂 Ale ja tu robię najmniej, to Margaret ma odwagę. W tym wieku zacząć od zera ze smartfonem to nie jest mała rzecz, a ona powiedziała, że jak nie teraz, to później będzie jeszcze trudniej. Też trzymam kciuki, żeby była z tego frajda, na razie idzie jej całkiem nieźle!
🙂 jaka pienkna klawiatura. nie dałabym rady juz na takiej pisac 🙂
dobra z ciebie kobieta Iw. i sąsiadka i przyjaciółka.
Moja MJ komputer odpuściła, a właściwie laptop. nie chciało jej sie. teraz owszem ogarnia telefon. z internetem. ale i tak ze wszystkim dzwoni do nas.
Uściski
Teatralna, uściski 🙂 Klawiatura faktycznie wielka, a ja na przykład takie lubię, kiedy wyraźnie czuję klawisze 🙂
I poza tym o to chodziło, żeby Margaret było wygodnie. Jeśli chodzi o MJ znam z autopsji, z moją mamą jest podobnie. Smartfon obsługuje, ale do końca nie wie, jak on działa. A z laptopem nie było pożytku, bo zapominała go otwierać, a co dopiero doładować czy raz w miesiącu zaktualizować. Telefon przynajmniej ma zawsze pod ręką. Dziękuję za ciepłe słowa!
Klik dobry:)
Wzajemna pomoc, to jest to, czego bardzo potrzeba w sąsiedztwie. Jak powiedział Jan Sztaudynger: „Nie da ci ojciec, nie da ci matka tego, co może dać ci sąsiadka”. Wprawdzie w jego zamyśle był podtekst erotyczny i humorystyczny, ale powszechnie uznaje się, że sąsiad lub sąsiadka mogą być bardziej pomocni niż najbliższa rodzina. Obie Panie macie więc wielkie szczęście, że trafiłyście na siebie.
Pozdrawiam serdecznie.
PS. Jestem uważana za osobę pomocną i życzliwą, ale kotem czy psem nie opiekowałabym się, więc ze mnie – Iw – nie miałabyś pożytku.
alElla, Sztaudynger to klasyka, a z tą sąsiadką trafiłaś w punkt, także z tym drugim dnem 😉 Rzeczywiście trafiłyśmy na siebie z Margaret i obie na tym korzystamy. Ja mam spokój o Mozarta, ona ma kogoś, kto pomoże przy telefonie. A co do kota, spokojnie, nie będę Cię wrabiać, Mozart ma już swoją zaufaną opiekunkę 🙂 Pozdrawiam serdecznie!
Przypomniałaś mi tym postem zamierzchły czas, gdy moja córka zaczęła liceum i nagle okazało się, że „ona musi mieć komputer“, co dla mnie oznaczało głównie fakt, że „będzie ciaśniej w pokoju“ bo stanie stolik komputerowy i przybędą tym samym 2 rzeczy do odkurzania. Komputer jako taki wcale mnie nie interesował, bo po prostu ktoś w tym domu musiał robić zakupy, sprzątać , gotować, prać, chodzić ze psem na spacery, więc mój kontakt z komputerem polegał głównie na odkurzaniu go. No ale gdy M.wyjechała na te swoje podyplomowe studia do Monachium nagle zostałam sam na sam z komputerem, mężem i psem… Weiterlesen »
Anabell, ale piękne wspomnienie! Od odkurzania komputera do życia bez niego nie do wyobrażenia, to jest dopiero przemiana 🙂 A nauka pod zdalnym sterowaniem M. musiała mieć swoje momenty. Super, że wnuk kontynuuje rodzinną tradycję i jest zadowolony. Z Margaret faktycznie świetnie trafiłam, uczymy się obie. Ściskam Cię serdecznie, Mozart mruczy podziękowania za głaski!
Niektórych osób naprawdę nie jest łatwo nauczyć posługiwania się nawet zwykłym telefonem komórkowym — nie mówiąc już o smartfonie. Ale pal sześć telefony… Bardziej przeraża mnie perspektywa prowadzenia nowoczesnych, w pełni skomputeryzowanych samochodów, w których zamiast pokręteł i przycisków jest niemal wyłącznie ekran dotykowy. Gdybym sam kupił takie cacko, pewnie spędziłbym wiele godzin na studiowaniu instrukcji. Na razie wiernie trzymam się starego auta, w którym okna otwiera się korbką, a drzwi kluczykiem. Dawno, dawno temu — jeszcze w zamierzchłych czasach XX wieku — pozbywałem się mojego pierwszego komputera 386. Pracował na MS-DOS-ie i miał zarówno stację dyskietek 3,5 cala, jak… Weiterlesen »
Co do 35 lat to trafiłeś, na tyle się czuję :))) Jeśli chodzi o Twoją znajomą, która niczego nie chciała się nauczyć to nie jest wg mnie kwestia wieku, tylko podstawowych chęci. Bo jeśli ktoś chce się uczyć, to może zajmie mu to trochę więcej czasu z wiekiem, ale na swoje potrzeby opanuje niemal każde urządzenie, jeśli jest w miarę kumaty. Czasem o tym rozmawiałyśmy z Anabell, że do niej właśnie czasem dzwoniły koleżanki rówieśniczki, które twierdziły, że nie jest im potrzebny ani komputer, ani internet, tyle że za dwa dni dzwoniły, żeby to ona im sprawdziła coś tam właśnie… Weiterlesen »
to nie jest wg mnie kwestia wieku, tylko podstawowych chęci W 1990 roku uczestniczyłem w kursie podatkowym znanej firmy rozliczania podatków, które wówczas robiło się ręcznie. Właśnie firma była w procesie zakupywania komputerów i stopniowego ich wprowadzania do wykonywania zeznań podatkowych. Obecna na kursie grupa starszych osób była tym załamana, chociaż nigdy nie używali komputerów w życiu (jak większość ówczesnego społeczeństwa) i nie mieli pojęcia (ja też), czy ich obsługa będzie prosta czy trudna. Innymi słowy—najgorszy był sam STRACH przed niewiadomą. Wyobrażam sobie, z jaką niechęcią, awersją i brakiem entuzjazmu usiedli do nauki tej nowej technologii i wręcz szukali każdego… Weiterlesen »
To bardzo miłe, że w tym zorganizowanym i pełnym spraw życiu, udało Ci się znaleźć czas na taki ludzki gest. Pozdrawiam serdecznie
Antoni, dziękuję! Czas na to zawsze się znajdzie, jeśli ktoś jest bliski. A Margaret tyle razy mi pomogła przy Mozarcie, że to dla mnie przyjemność móc się odwdzięczyć. Pozdrawiam serdecznie!
Jejku, chyba nie zamierzasz myć klawiatury pod zlewem!
Opis smartfona jako żywo przypomina mi czasy, gdy na mój numer wydzwaniali różni ludzie „z ofertami“ – oferowali mi „wspaniały, prestiżowy aparat“ i do tego jeszcze drugi za pół ceny. Na moją uwagę, że ja jednocześnie potrafię rozmawiać jedynie przez jeden telefon, pani reagowała słowotokiem, wymieniając jego zalety, z których niczego, ale to niczego nie rozumiałem.
Smartfonem się wprawdzie posługuję, ale bez zamiłowania. To jedynie narzędzie. A tego, kto wymyślił ekrany dotykowe, najchętniej bym powiesił.
Tym bardziej miło Cię w takim razie widzieć przed moim wpisem i to w sekcji komentarzy, doceniam 🙂 Wszystko, ale to dosłownie wszystko może się kojarzyć dobrze, albo źle. Ale rzadko ma to związek z obiektywnymi cechami tego narzędzia, bo smartfon czy komputer to niezwykle wydajne i dość skomplikowane, ale już całkiem maksymalnie dostosowane do wygody nawet niezbyt ogarniętego użytkownika narzędzia. Podobnie jak kiedyś człowiek wymyślił koło, a potem kolejne pojazdy dla swojej wygody, pewnie i wtedy było wielu, którzy krzyczeli, że przecież pieszo można dojść wszędzie a na koniu to już w ogóle. 🙂 Tak więc przyjmuję wszelką krytykę… Weiterlesen »