Blog

Jak przygoda to są straty i są zyski

20 stycznia 2018

Kiedy po paru nieudanych próbach siądnięcia (a może usiąścia, przysiądnięcia, zasiądnięcia) do pracy, wreszcie siadam na moim fotelu komputerowym, kiedy minął mi właśnie najbardziej nieznośny ból głowy, kiedy udało mi się zjeść już pierwsze i drugie śniadanie, zrobić i wypić szklankę wody z cytryną, potem kawę, a teraz wreszcie herbatę z cytryną, kiedy fejsbuki przejrzane, instagramy zasilone chyba wczoraj, a innych grzechów nie pamiętam, nie mogę nie zacząć tego pierwszego nieco swobodniejszego (popołu)dnia od wpisu na blogu.

I to od razu z grubej rury, czyli chyba najdłuższym zdaniem, jakie mi się od dawna napisało.

A co! W końcu nie takie mi się zdarza tłumaczyć!

Ale nie tak od razu. Najpierw obowiązki, potem przyjemność (czyli dokończenie pracy).

A kiedyś tam po pracy stan zen…

Oczywiście podobnie jak wszyscy, czuję wewnętrzny przymus, aby podzielić z Wami tym, co ostatnio zimą jest rzadkością, czyli potwierdzić, że oczywiście i u nas też jednego dnia spadł śnieg.

Równie szybko się roztopił, chociaż złośliwie na samochodzie nadal spoczywa jeszcze warstwa na dachu i na przedniej szybie.

Moje ostatnie zmagania życiowe poskutkowały paroma zdarzeniami niezwykle przyjemnymi, jak i paroma niefajnymi, w tym poważną przycierką samochodu (błotnik, zderzak, nadkole, lewy przód) przez TIRa. Cóż. Na szczęście auto jest sprawne do jazdy, a na usunięcie szkody muszę poczekać na opinię niemieckiej policji, bo na miejscu i po ciemku nie dali rady ocenić, czyja to była wina. Czekam na protokół. A autko codziennie głaszczę i obiecuję naprawę, jak tylko wyjaśnią się sprawy formalne.

Z tych przyjemnych miałam bardzo ciekawe zlecenie pod Chemnitz (za czasów NRD było to Karl-Marx-Stadt, i tak się o nim uczyłam na lekcjach niemieckiego w liceum), w zakładzie wytwarzającym roboty, urządzenia i osprzęt do spawania.

W dodatku przed tym zleceniem udało mi się spotkać z dawno nie widzianą Koleżanką po fachu, też tłumaczką przysięgłą, która niedawno właśnie zamieszkała w pobliżu Chemnitz.

Spotkanie, przesunięte nieco na skutek kolizji, którą zaliczyłam ok. 45 km przed zjazdem do niej, na szczęście ukoiło moje nerwy. Było przemiło, nagadałyśmy się, nacieszyłyśmy swoją obecnością. Ona opowiedziała, jak jej się teraz pracuje w Niemczech (jest Niemką z pochodzenia, więc wróciła niejako do domu), ja trochę poopowiadałam o swoich rocznych doświadczeniach w pracy na tutejszym rynku. Było miło, z humorem i z radością takie spotkanie powtórzę! Nie ma to jak porozmawiać i pośmiać się z inteligentnymi ludźmi.

We wtorek i środę pracowałam w jednym z ciekawszych miejsc, które udało mi się odwiedzić ostatnimi czasy. Czy wiecie, jak się spawa takie wielkie elementy metalowe? Na przykład wielkie skrzynie na szafy rozdzielcze, albo okapy do kuchni przemysłowych? Ano w niektórych miejscach jeszcze nadal ręcznie. A mój klient właśnie postanowił, że u niego w fabryce już za chwileczkę, już za momencik będzie obowiązywało spawanie robotem.

W tym celu poobserwował na targach różne roboty przeróżnych producentów, po czym wybrał jednego, do którego postanowił się wybrać – na moje szczęście korzystając dla grupy specjalistów z mojej pomocy jako tłumacza.

Uwielbiam patrzeć, jak na moich oczach pracują takie sprawne maszyny, bo przecież ich praca to wynik ludzkiego geniuszu i pracowitości.

Toteż napatrzyłam się na te cuda z przyjemnością, wykonując moją pracę. Pobyłam z wykształconymi ludźmi, zapoznałam się ze specyfiką różnych rodzajów spawania i już spokojnie pojechałam do domu.

Po drodze Kumpel, którego z tego miejsca pozdrawiam niezwykle serdecznie urządził „akcję ratuj, bo umieram”. Czyli rozchorował się porządnie i ledwo wracał do domu, szukał więc od jutra zastępstwa o jakieś 800 km ode mnie. Udało mi się wszystko omówić, poprzekładać spotkania, pogodzić się z faktem, że muszę tylko przepakować walizkę i ruszam na kolejny tydzień roboty… Na szczęście po dotarciu do domu i spotkaniu z lekarzem Kumpel poczuł się na tyle lepiej, że jeszcze tego wieczoru odwołał akcję, a ja mogłam trochę odpocząć, to znaczy zająć się już i tak odkładanymi z powodu pierwszego wyjazdu sprawami zawodowymi.

Podziękowaliśmy sobie – ja jemu za propozycję zarobku, to zawsze się liczy, a on mnie – za gotowość zastąpienia go na jego warunkach w pracy.

Byłam jednak bardzo szczęśliwa, że udało mi się zostać w domu. I to nie tylko z powodu różnic w podejściu do jedzenia w hotelach, w których w ciągu tych dwóch dni mieszkałam.

W tym rejonie o w tych hotelach nie ma bowiem w zwyczaju podawać do śniadania warzyw, ani sałatki.

W pierwszej oberży uprosiłam o cokolwiek, więc dostałam pomidora i ogórka.

Biała bułka zamiast ciemnego chleba to kolejna rzecz, której w zasadzie od dawna nie jadam.

Podobnie katering w firmie, gdzie tłumaczyłam. Drugiego dnia pojawiły się kanapki, na szczęście już z sałatą, ogórkami i pomidorkami, ale też na białym pieczywie. Wiem, czepiam się, cieszyłam się, że w ogóle coś dali do jedzenia przed podróżą.

Co było robić. Trzeba było poczynić na te dwa dni odstępstwa od mojej zdrowej diety. A potem do niej wrócić. Dzisiejsze śniadanko już w mojej wersji.

Cieszę się, bo najwyraźniej mój nowy sposób odżywiania (NSO) mi służy, już pozbyłam się większości nadmiarowych kilogramów, czuję się już o wiele lepiej sama ze sobą. A Mikael twierdzi, że właściwie jak dla niego to wcale więcej nie muszę gubić, jemu się podoba. No dobra, ale ja wiem, że to nie wystarczy, jeszcze mi trochę trzeba zrzucić, żeby mi się wszystkie dżinsy z ubiegłego roku dały się wcisnąć na d…ę.

Z ciekawostek, czy wiecie że mężczyzna potrafi wyrzucić worek ze śmieciami razem z koszem na śmieci? Byle tylko kontener był odpowiedniej wielkości, operacja udaje się bez pudła. Tylko ja potem wracam do domu zdezorientowana brakiem kosza. A On oczywiście nie ma pojęcia, gdzie ten kosz. A po obejściu całego domu stwierdza, że co ja się czepiam, wielkie mi rzeczy. Jak nie ma to nie ma. On weźmie i zamówi nowy.

No jasne, znając męskie tempo już za parę tygodni, albo miesięcy na pewno… Niestety to nie jest kuchnia z ikei, gdzie wszystko można iść i dokupić, to inny system, gdzie trzeba będzie zamówić i poczekać na dostawę. I cieszyć się, jeśli jeszcze nie zmienili systemu mocowania czy wielkości koszy, bo wtedy trzeba by było kupować zamiast jednego pojemnika cały system i mocować go w miejscu starego.

Jakże wielkie było moje zadowolenie, kiedy następnego dnia rano nastąpiło „cudowne odnalezienie” w większym koszu stojącym przed domem.

Awantura z powodu zaginionego kosza i mojego „krzywo-wymownego spojrzenia” jako reakcji – bezcenna i nie do odkręcenia!

Radość z odzyskania zguby w tak szybkim tempie – jedyna w swoim rodzaju.

Jednym słowem jeden tydzień a w nim trochę przygód, trochę strat, trochę rzeczy straconych, trochę odzyskanych.

Cieszę się z nowych doświadczeń, opłakałam straty i zabieram się do walki od nowa.

Z całego tego stresu złapała mnie wielka słabość i ból głowy i trzymają od wczoraj rana. Dziś od dwóch godzin nieco lepiej.

Robota właściwa nadal czeka, choć trochę biurowych robót udało mi się popchnąć i komputer zdalnie kupić, bo mój laptop też już od paru miesięcy swoim tempem pracy przyprawia mnie o bóle głowy, kiedy czasem czekam na wykonanie operacji po kilkanaście minut.

Tak się nie dało pracować, więc wczoraj zadzwoniłam do mojego Pana Zbyszka informatyka, przedstawiłam moje priorytety. Pan Zbyszek zaś oddzwonił za pięć minut, że w hurtowni jest lapek dokładnie taki o poszukiwanych przeze mnie parametrach i za cenę do zaakceptowania. Nic tylko przelew zrobić, co też niezwłocznie uczyniłam. Sprzęt odbiorę wprawdzie dopiero w połowie lutego, ale faktura była potrzebna od zaraz. A ja i tak na razie nie mam czasu się przeinstalowywać na nowego. Od dawna nie myślę o nowym sprzęcie jak o nowych zabawkach, jak to było w przypadku pierwszego czy może jeszcze drugiego laptopa. To narzędzie do pracy, ma działać szybko i sprawnie i nie sprawiać problemów.

Cóż – życie dostarczyło mi przez ostatni tydzień dość dużo przeżyć. Tych negatywnych, ale i tych pozytywnych. Skupiam się na tych pozytywnych, bo jest ich jednak więcej.

Czyli nawiązując do poprzedniego posta: „róbta co chceta”, byle efekty były.

« Jak zmotywował mnie WOŚP | Znikające lajki, szalejący couchowie, mięśnie, cuda kuchni i urody, czyli instagram »