Blog

Suspens w kuchni, czyli jak zaskoczyć gości

1 czerwca 2018

Nowa kuchnia w warszawskim mieszkaniu wyszła ślicznie, producent się naprawdę przyłożył, a montażyści się wywiązali na tip-top.
Ale żeby nie było tak zwyczajnie, jak u innych normalnych ludzi, to u mnie na koniec instalacji nastąpił moment znanego z kina akcji suspensu, czyli element zaskoczenia i nagłego zwrotu akcji.

Bo widzimy oto tę moją nową kuchnię, wszystko niby ułożone, szafeczki jedna w drugą jednakowe, równiutko zamontowane i na błysk, szuflady na jednej wysokości, uchwyty jak się patrzy co do milimetra też.

No i oczekujemy, że po włączeniu urządzeń do uszu popłynie nam lekki jak mgiełka i cichy szmer nowoczesnego AGD, ledwo co zakłócający nam odbiór reszty eleganckiego dizajnu, jednocześnie śmiertelnie skutecznie wciągający i wypluwający w siną dal wszelkie kuchenne wyziewy. Właściwie do całości pasowałoby, gdyby w tle popłynęła Wiosna Vivaldiego, albo jakaś muzyka relaksacyjna. Taka na przykład. I tak właśnie działa zmywarka. Mogłaby usypiać do snu. Ale nie tylko zmywarką człowiek żyje, bo w kuchni jednak czasem się gotuje.

Tak więc wszystko jest przyjemnie i elegancko, zanim nie pokroimy tych warzyw, czy tam mięsa i nie wrzucimy na patelnię oleju tudzież powyższego krojonego urobku. Bo wtedy nadchodzi ten moment, kiedy trzeba włączyć okap (okapnik, jak mówi mój majster).

I wtedy w uszy nieoczekiwanie uderza nam Toccata i Fuga d-mol Bacha. Czyli mówiąc mniej elegancko, nagle z tej dizajnerskiej szklanej czarnej tafli JAK NIE JEBNIE!!!!

Przy pierwszym uruchomieniu Kicia w panicznym odruchu łapiąc się rolety, a po drodze obrusa i ściągając za sobą wszystko, co było po drodze, zeskoczyła z parapetu i popędziła schować się pod stół, a następnie rozglądając ostrożnie ewakuowała się do przedpokoju i tam lekko przyczajona została przez cały niechybnie wiedźmowy proces gotowania.

Mua z zaskoczenia też prawie odrzuciła precz drewniane szpatułki do patelni teflonowej dzierżone akurat w łapkach.

Sąsiadce z góry wciągnęło niechybnie laczki, (a raczej wciągnęłoby, gdyby nie fakt, że ostatnim rzutem przytomności umysłu wykonaliśmy z panem Wiesławem przebicie do komina kanału wiodącego do okapu, przeprowadzając ten kanał przez różne gustowne podwieszane części sufitu w kuchni i przedpokoju). Ale i tak buldog francuski sąsiadki z góry przez dłuższy czas od uruchomienia tego potwora nie mógł wstać z miejsca nad okapem, bo mu ogon a może i co więcej w okolicy ogona przyssało. Udało mu się tylko dlatego, że aby sprawdzić, czy aby na pewno jest to pierwszy bieg czarciego narzędzia, próbowałam przełączać biegi. Okazało się, że wyższe biegi wyciągu są jeszcze głośniejsze. Pies piętro wyżej uciekł więc z miejsca z błagalnym skowytem i o ile psia pamięć będzie pracować, w tym miejscu już więcej nie usiądzie.

Dobrze, że kuchenka równie szybko grzeje, co okap wciąga, bo udało mi się podgrzać warzywka na niej zanim nie powciągało okolicznych chmur i pobliskich flag rozwieszonych z okazji bożego ciała.

Mozart na początku wystraszona, okazała się jak zwykle odważna i już podczas trzeciej próby gotowania usiadła na samym końcu salonu, skąd z bezpiecznej odległości obserwowała mnie walczącą z tym potworem. Wprawdzie nerwowo rzucała ogonem i dla pewności cała się umyła, bo nie wiadomo, kiedy to narzędzie szatana wybuchnie a my stracimy dach nad głową, ale jakoś wytrzymała do końca, pewnie liczyła, że po wszystkim dostanie coś do jedzenia.

Za czwartym razem nawet nie uciekła, kiedy ją przyniosłam i pokazałam z bliska, że okap nie jest taki zły, tylko dobly, dobly i być może nawet się zaprzyjaźnią. Widać było jak rzuca w niego przekleństwa oczami, ot tak na wszelki wypadek. Ale już przestała uciekać z kuchni w panice.

Drugim elementem zaskoczenia w mojej nowej kuchni okazała się lodówka. Ustawiona na poziom najniższy, czyli jeden stopień Celsjusza, daje taki ziąb, że ręka mi prawie odmarza, kiedy się wyciąga z wnętrza warzywa czy jajka. Trzeba szybko zamykać, żeby temperatura w pomieszczeniu nie spadła do minus siedemnastu. Nie mówiąc już o zamrażalniku. Wyświetlacz wskazuje wprawdzie minus piętnaście, ale ja mu tam nie wierzę. Ostatnio po otwarciu zamrażalnika na palcu u nogi mam odmrożenia pierwszego stopnia i nadal muszę go smarować kremem na odmrożenia. Ale to wszystko jest nieważne, skoro wszystko gro i bucy. Jeszcze tylko drzwi mi dziś przełożą na drugą stronę i będzie tak, jak być powinno. Oooo, właśnie panowie przyszli i przełożyli!

Po bliższym obejrzeniu okazało się, że jeden front kuchenny, od zmywarki, ma wyraźne wgłębienie na dole. Wymienią mi go bez problemu, świetna firma, będę polecać. Podobnie, jak bez problemu w ramach reklamacji wymieniony został blat od komody w sypialni, kupionej miesiąc temu razem z łóżkiem.

Nie wiadomo kiedy podczas mojej nieobecności popsuł się niestety domofon. Spec od domofonu przyjeżdża w poniedziałek i zobaczymy, co powie i ile mnie to będzie kosztowało, z wydatkami końca nie widać. No i mam nadzieję, że to już na razie koniec przygód, bo ilość monterów i speców, która przewinęła się przez moje mieszkanie w ostatnich miesiącach, przerosła już nawet moją percepcję.

Do kompletu z zaskakującym okapem musiałam wymyślić jakiś dodatkowy element pasujący do niego, coś zaskakującego i nieoczekiwanego.

I mam! Na szklanym stole w jadalni tuż za kuchnią spoczęła niebieska cerata w kwiatki. A przy stole póki co stoją plastikowe krzesła ogrodowe. A co sobie będę żałować!

I póki co tak niech zostanie :).